کار به ویژه تحت شرایط استرس آور، منجر به واکنش های جسمانی و روانی می شود. برای پایان دادن به این فشار، به بهبودی از استرس و تقاضاهای شغلی یا به عبارت بهتر به تجدید قوا نیاز است.هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش تجدید قوا، بر تجارب بهبودی (گسستگی روانی، آرمیدگی، تجارب تبحری و احساس کنترل) کارکنان بود. این پژوهش از نوع آزمایشی است که در آن از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه استفاده گردید. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه کارکنان مرد شرکت ملی حفاری اهواز بود که از این تعداد، 30 نفر به عنوان نمونه فرض آزمایی و 80 نفر به عنوان نمونه اعتباریابی پرسشنامه ها با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. از پرسشنامه «تجارب بهبودی» برای سنجش متغیرهای پژوهش استفاده گردید. جلسات آموزشی شامل 10 جلسه 2 ساعته بود که در 5 هفته برگزار شدند. به علت برقرار نبودن مفروضه همگنی رگرسیون برای انجام تحلیل کواریانس، بر روی نمرات تفاضل پیش آزمون و پس آزمون متغیرهای وابسته، تحلیل واریانس صورت گرفت. نتایج نشان داد که بین گروه های آزمایش و کنترل در تفاضل پیش آزمون و پس آزمون تن آرامی، تجارب تبحری، گسستگی روانی و کنترل تفاوت معنی داری وجود دارد (p<0.001). بنابراین آموزش تجدید قوا، باعث افزایش ابعاد تجارب بهبودی در کارکنان می شود. به عبارت دیگر شرکت کنندگان در کلاس آموزشی یاد می گیرند چگونه زمان پس از پایان کارشان را مدیریت کنند تا از استرس و تقاضاهای شغلی رهایی یابند.

در این مقاله، در باب تغییرپذیری معنای شایستگی مدیریت نزد اعضای گروه هایی که با مدیران در ارتباط اند استدلال شده و انجام پژوهش تجربی در خصوص آن پیشنهاد شده است. سپس کاربرد این پیشنهاد از طریق انجام یک پژوهش کیفی با روش پدیدارنگاری و مشارکت 33 نفر از کارکنان یک سازمان به نمایش گذاشته شده است. داده های پژوهش توسط انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری شده و تجزیه و تحلیل آنها حاکی از وجود شش شیوه تجربه از شایستگی مدیریت نزد این افراد است که به لحاظ کیفی با هم متفاوت اند: شایستگی به مثابه مرجعیت، به مثابه توسعه دهندگی، به مثابه فعال کنندگی، به مثابه کارگردانی، به مثابه نهادسازی و به مثابه نمایندگی. به علاوه، این شیوه ها در سلسله مراتبی متشکل از چهار سطح مدیریت شخصی، مدیریت کارکنان، مدیریت کار و مدیریت بستر انجام کار جای می گیرند که بیانگر تفاوت ساختاری آنها در کنار تفاوت معنایی شان است.

این پژوهش با هدف شناخت تجارب زیسته کارکنان از فضای کاری انجام شده است. تجربه کارکنان به کلیه ادراکات، احساسات، برداشت ها و تفاسیر کارکنان از فضای کاری (فیزیکی، فرهنگی و تکنولوژیک) اطلاق می شود. شناخت تجربه زیسته کارکنان، نقش محوری در جهت دهی تلاش ها و اقدامات سازمان جهت ارزش گذاری واقعی به منابع انسانی دارد. این پژوهش با درک اهمیت تجربه زیسته انسان در ارزیابی فضای کاری و شناسایی کمبودپژوهش های پیشین در خصوص مطالعات شناسایی تجربه زیسته انسانی اجرا گردید. به این منظور، پژوهش می کوشد به این سوال پاسخ دهد: «تجربه زیسته کارکنان از فضای کاری چیست و چگونه معنا می شود؟ » در این پژوهش، ازروش پدیدارشناسی تفسیری برای شناخت تجارب زیسته کارکنان استفاده شد. مشارکت کنندگان در پژوهش، شانزده تن از کارکنان سطوح کارشناسی و مدیریت میانی یک شرکت در صنعت خدمات ارتباطی هستند. ابزار گرد آوری داده ها، مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته است. تحلیل داده ها با استفاده از روش دیکلمن صورت گرفت که پس از چند مرحله رفت و برگشت به کد ها و درون مایه های اصلی و فرعی، نهایتا درون مایه های مشترک تجربه زیسته کارکنان مشخص شد. تحلیل یافته ها نشان داد ذات تجارب زیسته کارکنان از فضای کاری در شش درون مایه اصلی «احتیاط»، «تنگنا»، «ناکارایی»، «تعلق»، «دلسردی» و «جا ماندن از زندگی» و بیست و دو درون مایه فرعی شناسایی و معنا می شود.

رهبری الکترونیکی تبدیل به یک هنجار شده است، زیرا ابزارهای کار از راه دور برای سازمان ها نسبتاً در دسترس و ارزان شده اند، که قابلیت های کار از راه دور را افزایش داده است. ماهیت پژوهش، محققان پارادایم تفسیرگرایی را برای پاسخ به سوالات تحقیق اتخاذ کردند. جامعه هدف برای این تحقیق، مدیرانی بودند که حداقل یک سال تجربه رهبری مجازی را در سازمان های ورزشی خود در حدود جغرافیایی کشور ایران تجربه کرده اند. در نتیجه، پس از انجام 12 مصاحبه، سه مصاحبه دیگر نیز برای اطمینان از اشباع داده ها انجام شد در نهایت 15 مدیر در حوزه ورزش به عنوان مشارکت کننده در این تحقیق حاضر و مورد مصاحبه قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها، مصاحبه بود. برای تحلیل داده ها و تولید تم ها، روش استقرایی مد نظر نظر قرار گرفت. برای تعیین موثق بودن داده ها از معیارهایd شامل اعتبارپذیری، انتقال پذیری، تایید پذیری و اطمینان پذیری استفاده شد. تم های اصلی به دست آمده از مصاحبه ها بصورت؛ اشتراک دانش، القای انگیزه، نیاز به انسانی کردن، سهولت دسترسی، بهبود مهارت ها بود. در راستای مجموعه داده ها، رهبران الکترونیکی باید اجزای انسانی را دوباره به روابط بین فردی خود بازگردانند تا ابزاری برای اطمینان از ارتباط بیشتر، و القای انگیزه در بین تیم های مجازی خود. علاوه بر آگاهی از مشکلات خاصی که ممکن است تیم های مجازی با آن مواجه شوند، مانند مواجهه محدود با اشتراک دانش و فرصت های یادگیری، کاهش انگیزه، و کاهش ارتباط، لازم است رهبران چالش های منحصر به فردی را که به عنوان یک رهبر الکترونیکی با آن مواجه هستند، بررسی کنند.

زمینه و هدف همکاری بین حرفه ای به عنوان یکی از اجزای مهم تامین ایمنی بیمار شناخته شده است. با توجه به ضرورت شناخت مولفه های همکاری بین حرفه ای، برای ایجاد همکاری بین حرفه ای، پژوهش حاضر با هدف تبیین تجارب زیسته کارکنان اتاق عمل از مولفه های همکاری های بین حرفه ای انجام شد. روش بررسی پژوهش حاضر از نوع کیفی پدیدار شناسی به شیوه کلایزی است. جامعه هدف شامل: دوازده نفر از کارکنان حرف مختلف شاغل در اتاق عمل بودکه به روش نمونه گیری هدفمند با حداکثر تنوع تا رسیدن به اغنا انتخاب شدند. سپس داده ها با استفاده از روش مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری شد و با استفاده از شیوه گوبا و لینکن کد گذاری و تحلیل شدند. فرایند کدگذاری در قالب کد های اولیه، مفاهیم و مقوله ها مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها تجزیه و تحلیل گویه ها منجر به استخراج 6 درون مایه اصلی و 20 درون مایه فرعی شد که شامل این موارد است: »سازمان دهی« (هدف گذاری و منابع مشترک)، »هویت حرفه ای« (تعهد، احترام متقابل، هم افزایی ونقش و مسیولیت ها)، »ارتباطات« (همکاری، اعتماد، اشتراک گذاری اطلاعات و مدیریت تعارض »ویژگی تیم» (انعطاف پذیری، تجربه، مشارکت جویی و عملکرد تیمی و حرفه ای گری)، »رهبری و مدیریت« (رهبری در اتاق عمل، ساختار سلسله مراتب، جو و شرایط کاری وظرفیت سازی)، »هماهنگی« (برنامه ریزی) به دست آمد. نتیجه گیری به طور کلی، مرور مقوله ها و مفاهیم به دست آمده از این پژوهش و جمع بندی آن ها به خوبی می تواند منجر به شکل گیری همکاری بین حرفه ای موثر شود. بنابراین با آموزش همکاری بین حرفه ای کارکنان با تاکید بر این مولفه ها می توانیم گام های موثری در ارایه خدمات سلامت برداریم. ضرورت ایجاد می کند آموزش های بین حرفه ای در راس برنامه های آینده نظام ارایه خدمات بهداشتی درمانی کشور قرار داده شود

مقدمه: با توجه به افزایش تعداد بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه و جایگزینی عملکرد کلیه با همودیالیز و نقش مرکزی پرستاران در انجام مراقبت از بیماران تحت همودیالیز، هدف از انجام مطالعه حاضر، تبیین تجارب بیماران تحت همودیالیز و کارکنان درمانی پیرامون مراقبت های پرستاری بود.روش: این مطالعه با رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای قراردادی در سال 1393 انجام شد. 20 مشارکت کننده به صورت نمونه گیری مبتنی بر هدف و با حداکثر تنوع انتخاب شدند و با سوالات باز مورد مصاحبه نیمه ساختار یافته قرار گرفتند. مکان مطالعه، بخش همودیالیز بیمارستان کوثر سمنان بود. داده ها با استفاده از رویکرد تحلیل محتوای قراردادی تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: از تجزیه و تحلیل یافته ها، مضامین اصلی «مراقبت های تسکینی و مراقبت مبتنی بر مدیریت فردی» استخراج گردید که مراقبت های تسکینی از چهار طبقه «عوامل تنش زای دیالیز، برنامه درمانی، تعامل با سایرین و آماده سازی» و مراقبت مبتنی بر مدیریت فردی از طبقه «وابستگی/ استقلال» انتزاع شد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که مراقبت های پرستاری در بیماران تحت همودیالیز شامل «مراقبت های پرستاری تسکینی و مراقبت مبتنی بر مدیریت فردی» بود. پرستاران در ارایه این مراقبت ها به منظور ارتقای کیفیت زندگی بیماران تحت همودیالیز، نقش مهمی برعهده دارند.

مقدمه: موفقیت برنامه های آموزشی در سیستم های بهداشتی-درمانی، نیازمند برخورداری از کارکنان توانمند در حوزه آموزش می باشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، شناسایی تجارب کارکنان شاغل در مراکز بهداشتی-درمانی شهرستان خمیر به منظور شناخت چگونگی کسب مهارت های لازم برای تبدیل به یک آموزشگر سلامت بود. روش: این پژوهش به روش کیفی در شهرستان خمیر (استان هرمزگان) در سال 1394 انجام شد. نمونه ها به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مصاحبه نیمه ساختار یافته با 15 نفر از کارکنان شاغل در مراکز بهداشتی-درمانی که حداقل سه سال سابقه کار داشتند، جمع آوری گردید. جهت تحلیل داده ها، رویکرد تحلیل محتوا مورد استفاده قرار گرفت. یافته ها: «توانمندی حاصل از مهارت های فردی» و «توانمندی حاصل از یادگیری»، طبقات اصلی مطالعه را تشکیل داد. «استفاده کارکنان بهداشتی-درمانی از مهارت های ارتباطی و ویژگی های فردی»، «یادگیری مبتنی بر تجربه» و «یادگیری مبتنی بر آموزش علمی» نیز زیرطبقات به دست آمده بود. نتیجه گیری: توجه مدیران و مربیان نظام سلامت به آمادگی و توانمندی کارکنان بهداشتی-درمانی در اجرای آموزش سلامت در کنار ارتقا و به روز نمودن دانش سلامت، جهت تربیت نیروهای بهداشتی-درمانی مورد تأکید بسیاری قرار دارد.

مقدمه ایمنی بیمار زیر مجموعه ای از فرهنگ سازمانی بوده و به عنوان مجموعه ای از اولویت ها، ارزش ها، نگرش ها و رفتارهای فردی و سازمانی تعریف شده که به دنبال حداقل سازی خطاها و آسیب های ناشی از فرآیند ارائه مراقبت به بیمار می باشد که از طریق مدیریت مناسب خطاها می توان در جهت بهبود فرآیندها گام برداشت. هدف این مطالعه به منظور توصیف تجارب کارکنان مراکز آموزشی درمانی از فرهنگ سازمانی ایمنی بیمار و مدیریت خطا انجام شده است. روش این پژوهش یک مطالعه کیفی با رویکرد پدیدار شناسی می باشد. نمونه گیری به روش مبتنی بر هدف متشکل از 17 نفر از کارکنان صف و ستادی ارائه دهنده خدمات سلامت در مراکز آموزشی درمانی انجام گرفته و از شرکت کننندگان مصاحبه عمیق به عمل آمده است. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از روش کلایزی استفاده شده است. یافته ها یافته ها مشتمل بر 353 کد اولیه، 14 دسته موضوعی و 7 تم اصلی با عناوین فرهنگ سازی گزارش دهی اصولی خطاها درمقابل مخفی سازی خطاها؛ فرهنگ تنبیهی و بازرسی در مقابل فرهنگ تشویقی در برخورد با خطاها؛ بررسی و ریشه یابی علل خطاها با رویکرد فردی در مقابل رویکرد سیستمی؛ یادگیری سازمانی و به اشتراک گذاری تجارب خطاها؛ پایه گذاری رسالت سازمانی بر اساس رعایت استانداردهای ایمنی بیمار و اقدامات اصلاحی پیشگیرانه خطاها؛ فرهنگ کار تیمی و رعایت حقوق قانونی بیمار بود. نتیجه گیری با توجه به حساسیت بیشتر و دامنه وسیع تر پیامدهای حاصله از خطا در نظام سلامت، لزوم کنترل و مدیریت آنها ضروری می باشد؛ لذا مداخلات اصلاحی مدیران ارشد سازمان در جهت ایجاد، حفظ و ارتقاء فرهنگ گزارش دهی اصولی خطاها، درس آموزی و به اشتراک گذاری تجارب خطاها در میان کارکنان و در نهایت توسعه فرهنگ ایمنی و بهبود کیفیت امری ضروری به نظر می رسد.